VERTRAGING

Ruben Jacobs Vizier Blog 1 Comment

Door: Ruben Jacobs

Als inwoner van Amsterdammer ben ik dol op mijn fiets. Zij (ja, het is een damesfiets) brengt me elke dag naar het café, station, vriend en vijand. Een snellere manier van vervoer bestaat er eigenlijk niet in de hoofdstad. Zonder fiets ben je nergens. Maar soms slaat het noodlot toe en begeeft de tweewieler het. Lekke band! En dan sta je daar. De ingecalculeerde tijdspanne die nodig is om van a naar b te gaan, verliest per direct zijn relevantie. Je komt gegarandeerd te laat. Tegelijkertijd bekruipt je het lamgeslagen gevoel van verlies aan snelle mobiliteit. Is dat erg? Ja en nee.

De nadelen zijn wel bekend, daar wil ik nu niet bij stil staan. Het voordeel, het geschenk dat het je kan opleveren, is de vertraging; de directe ervaring van een (tijdelijk) trager bestaan. Het uitrekken van de tijd verdiept de ruimte. Want waar fietsen vooral scannen is, dwingt wandelen je om meer aandacht te geven aan alle details en ogenschijnlijk alledaagse saaiheden. Vier dagen lang ben ik overal naar toe gewandeld. Om de beurt de ene been voor de ander. Heel simpel. Oeroud. Gewoon wandelen, flaneren door de stad. En dat levert toch stiekem een hoop op. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat mijn overbuurman drie in plaats van twee kinderen heeft, zag ik op de hoek van de straat voor het eerst dat het eenrichtingsverkeer is en werd ik later op de dag geconfronteerd met een simpel inzicht dat ik tijdens mijn wandeling al meer dan een half uur niet meer gepiekerd had over mijn werk.

Als klapper op de vuurpijl vond ik op dezelfde dag een aardig boekje in een boekhandel over wandelen, van de Franse filosoof Frédéric Gros. Zonder ernaar op zoek te zijn geweest. Opeens stond het daar voor mijn neus, alsof het zo had moeten zijn. Ik kocht het meteen en begon met lezen. ‘Dagen van traag wandelen, duren erg lang: ze laten je langer leven, omdat alle uren, alle minuten, alle seconden lucht krijgen, diepte krijgen, in plaats van te worden gevuld totdat ze uit hun voegen barsten’. Ja, kijk! De spijker op zijn kop. Langer leven, dat willen we toch allemaal?

De paradox is echter dat we steeds sneller en dus korter gaan leven. We rijden sneller (130), we sms’en sneller (Whatsappen), we vinden sneller (Wikipedia) en we weten sneller (Big Data). Nu proberen we ons leven natuurlijk wel (medisch) te verlengen, maar toch bekruipt velen het gevoel dat het niet duurzaam is. We willen wel vooruit leven, maar dan wel met behoudt van evenwicht. We willen innoveren, maar ook continuïteit behouden. Kortom, we willen eigenlijk op een creatieve manier innovatief verduurzamen. Drie hypegevoelige termen in één zin. In maatschappelijke debatten, in regeringsnota’s en hoger onderwijs instellingen worden creativiteit, innovatie en duurzaamheid vaak in één adem genoemd en lijken ze in feite allemaal op hetzelfde neer te komen: technologische vooruitgang. Of met andere woorden: de wereld versnellen! Ook al zouden we graag op andere manieren over dergelijke termen willen praten, we maken (of hebben) er simpelweg geen tijd voor. We zitten gevangen in ons eigen techno optimisme.

Is er een manier om uit deze spagaat te komen? Ja, trek uw stevige stappers aan, strek uw benen, maak uw romp vrij, zwaai de armen los, doe uw jas aan en ga wandelen.

Title

Ruben JacobsVERTRAGING

Comments 1

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *