GEZOCHT: SPILLOVER-REGISSEUR

Sofie Jacobs Vizier Blog Leave a Comment

Door: Sofie Jacobs

Wie vorige week een krant openvouwde, kon er niet naast kijken: de talrijke opiniestukken over de recente beslissing van Minister van Cultuur Sven Gatz (Open Vld) om zwaar te besparen in de kunstwereld. Met gemiddeld 5% minder moeten ze het doen. organisaties en kunstenaars die structureel of projectmatig subsidies ontvangen moeten maar liefst 7,5% inboeten. ‘Instellingen van de Vlaamse Gemeenschap’ en een klein aantal permanent erkende grote culturele organisaties leveren daarentegen ‘slechts’ 2% in.

Deze besparingen zijn geen unicum in Europa. Mijn Vizier collega’s uit Nederland kennen intussen de klappen van de zweep wat dat betreft. In Vlaanderen ging dat niet gebeuren, dachten we. Maar kijk…

Één tendens is alvast duidelijk in de opiniestukken, blogs en persberichten die verschijnen: er wordt kwistig gebruik gemaakt van economisch getinte taal. ‘Wat is de return on investment van subsidies aan de kunstensector? Moet de kunstensector eindelijk niet eens leren gebruik te maken van alternatieve financiering?’ Over de opbrengsten of kosten van kunst aan de (economische) samenleving wordt druk gespeculeerd. Hoewel ik hier niet dieper in wil gaan op de economische kant van de zaak, is er toch een uitspraak van Wouter Hillaert uit rekto:verso me bijgebleven: “Onze illusie dat kunst vrij kan zijn van economie, heeft er mee voor gezorgd dat deze maatschappij alleen nog maar over economie denkt in markteconomische termen”.

Weg gaan van die markteconomische termen kan bijvoorbeeld door meer nadruk te leggen op de meerwaarde van creatieve sectoren, waaronder de kunsten, in brede zin voor onze samenleving. Een facet daarvan is de gedeelde ontwikkeling die er kan zijn tussen kunstenaars/creatief ondernemers en ondernemers/bedrijven uit reguliere sectoren. Enkele jaren geleden schreef ik hierover nog mee aan een onderzoeksrapport van het Flanders DC Kenniscentrum aan Antwerp Management School. Het concept dat toen gehanteerd werd, was dat van ‘spillovers’. Hiermee worden de indirecte effecten bedoeld van creatieve secoren op andere sectoren of actoren en die zo breed inwerken op de gehele samenleving. Naast een aantal nieuwe inzichten op vlak van innovatie in creatieve sectoren, werd me toen vooral duidelijk dat de creatieve kruisbestuiving (tussen creatieve en ‘niet-creatieve’ organisaties) die nodig is voor zulke spillovers niet evident is. Ondanks enkele succesvoorbeelden heerst er nog te vaak wantrouwen tussen beide partijen: er zijn andere denkkaders, verschillende bedrijfsculturen, het is een sprong in het onbekende,… Hierbij dringt de vraag zich op of er nood is aan een spillover-regisseur, een soort matchmaker tussen alle betrokkenen. Zo’n regisseur zou de barrières weg kunnen nemen, samenwerkingsopportuniteiten detecteren, partijen linken en synergiën kanaliseren. Een interessante piste lijkt me, nu nog een vacature.

Title

 

Sofie JacobsGEZOCHT: SPILLOVER-REGISSEUR

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *